روی درِ کندوی زنبور عسل، بیتی از سعدی نوشته‌اند! نه بر صفحه کتابی نفیس یا کتیبه عمارتی باشکوه، که بر دری سفالی که زنبورها از سوراخ کوچکش به کندو رفت‌وآمد می‌کرده اند. سعدی در این بیت، عسلِ زنبور را کنار شیرینی لب معشوق می‌نشاند. «زنبورمیان» کنایه از معشوقی است با کمری باریک همچون میان زنبور؛ و شاعر با بازی ظریف میان «مگس نحل» (زنبورعسل)، «شهد» و «زنبورمیان»، تصویری عاشقانه می‌سازد که برای چنین شیئی انتخابی به غایت دلنشین است. چه خوش ذوق بوده آن سفالگری که چنین شعری را برای درِ کندو برگزیده است. این پیوندِ بی‌تکلفِ هنر و زندگیِ…

چند روز پیش مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، در پنیکس آتن ایستاد و برای توضیح جهان امروز، به ۲۵۰۰ سال پیش بازگشت؛ به خشایارشا، حملهٔ سپاه ایران به یونان، ترموپیل و تصرف آتن. سپس از دل همین گذشته، تبارنامه‌ای برای «غرب» ساخت که از آتن آغاز می‌شد، در روم شکل می‌گرفت، در مسیحیت ادامه می‌یافت، از اروپا و انگلستان عبور می‌کرد و سرانجام به آمریکا می‌رسید. چند دقیقه بعد نیز، وقتی سخن به دشمنان امروز غرب رسید، دوباره نام ایران به میان آمد. برای من، اهمیت این سخنرانی بیش از مواضع سیاسی روزِ روبیو، در معماری تاریخی آن است. در…