در۱۹۱۹، ایرانِ بی‌طرف اما ویران شده از جنگ جهانی اول، هیئتی به کنفرانس صلح پاریس فرستاد که حتی به کنفرانس راهش ندادند. محمد علی فروغی در روایت خود از آن روزگار، تصویری دردناک از کشوری ارائه می‌کند که صاحب تاریخ بود، اما فاقد قدرت سیاسی لازم برای شنیده شدن. ایران در پاریس حاضر بود، اما در نظم تازه جهان غایب ماند. بیش از یک قرن بعد، اگر متن تفاهم نامه اخیر را مبنا بگیریم، صحنه معکوس شده است. این بار ایران شاید در تالار امضای ورسای حاضر نبوده، اما خواست‌های اصلی‌اش در متن حضور دارد: احترام به حاکمیت ملی، عدم…

سده سوم پیش از میلاد | درهم چهاردرخمی نقرهضرابخانه استخر نمونه‌ای برجسته از بازنمایی هویت و اقتدار در دورهٔ پساهخامنشی. این سکه نادر، وهبرز را در هیأت شاهانه هخامنشی، با کمان و ترکش، در حالی نشان می‌دهد که جنگجویی یونانی (هُپلیت) را از موی سر گرفته و در آستانه ضربه نهایی با خنجر است. این تصویرپردازی، آگاهانه و سیاسی است؛ بازتابی از سنت‌های تصویری امپراتوری هخامنشی و تلاشی برای بازتعریف و تأکید بر حاکمیت ایرانی در دوره‌ای پس از فتوحات اسکندر. کتیبه‌های آرامی نیز بر تداوم ساختار اداری و فرهنگی این سرزمین گواهی می‌دهند.